Mér datt í hug að setja inn smá umfjöllun um sýninguna
Pakkhús Postulanna sem ég fór á um daginn með skólanum en þessari
sýningu lauk núna um helgina og fannst mér hún bara frekar
athyglisverð.
Í Hafnarhúsinu í Reykjavík er
í gangi sýning sem ber titilinn Pakkhús Postulanna sem vísar
til reif-tímabilsins á síðasta áratugi fyrir aldamót.
Sýningin samanstendur af verkum eftir 11 listamenn sem allir
eru fæddir eftir árið 1968 og voru þáttakendur í þessarri
neðanjarðar partí-menningu. Markmið þeirra er að ná fram
stemmningunni sem ríkti á þessu tímabili reifsins og tekst
þeim flestum vel til með gjörningum og innsetningum
sínum.
Verkin eru sýnd í 4 sölum og
blandast verkin saman á skemmtilegann hátt og næst fram
verulega sérstök stemmning í verkunum þegar tvennskonar verk
spila saman og búa til eina heild þá sérstaklega í
innsetningunum.
Ég byrja á því að ganga
framhjá ógeðslegum skúlptúr sem lekur niður úr loftinu og
hugsa með mér að þarna hafi hugsanlega einhver tekið of
stórann skammt og bókstaflega sprungið í loft upp með
viðeigandi subbuskap og ég ákveð að ganga lengra inn í salinn
áður en eitthvað lekur í hárið á mér.
Þar kem ég að spýtnahrúgu sem
er þegar nánar er athugað veggir og tjald úr leikhúsi sem
virðist hafa fallið saman og ber verkið nafnið Stúka Hitlers.
Því miður vakti þetta verk ekki áhuga minn né hafði nein
áhrif á mig og í fyrstu áttaði ég mig ekki á því að þetta
væri hluti af sýningunni heldur hélt bara að þarna væru
einhverjar framkvæmdir í gangi óháð Pakkhúsinu.
Eitt af athyglisverðari
verkum á sýningunni að mínu mati eru verk Sirru Sigrúnar og
Ásdísar Sifar sem eru tvær vídjó innsetningar í stærsta
salnum.
Þegar ég geng inn í
myrkvaðann b-salinn finn ég samstundis fyrir
verkinu.
Þetta er eins og að mæta á
staðinn rétt eftir að partíinu lauk. Samt var þetta ekki
endilega partí. Þarna liggja brotin sjónvörp, sjónvörp sem
spila myndbönd sem áttu sér stað áður en partíð byrjaði.
Náttúrumyndband og á veggjunum er verið að varpa svarthvítu
og flöktandi myndbandi. Ég heyri þegar verið er að splundra
sjónvörpunum og síðan heyri ég annað hljóð sem minnir á það
hvernig það er að vera inni í helli.
Ég tel markmiði Ásdísar hafa
verið náð að fullu frá þeirri sekúndu sem varð hluti af því.
Ég fann að ég varð umkringd video-draugunum hennar úr
fortíðinni og þarna var eitthvað á seyði.
Sýningin fékk mig til að líða
eins og ég væri komin á tímabil reifsins.
Í heildina er sýningin mjög
áhugaverð og örugglega einkar skemmtileg fyrir þá sem muna
eftir reifinu.
Eva Rut